Święty pocałunek pokoju.

Wielu Chrześcijan i chrześcijańskich wspólnot zaniedbuje szczególny znak pokoju i braterstwa w Chrystusie. Mianowicie święty pocałunek pokoju, o którym w Biblii wspomina apostoł Paweł m.in. w 1. Tes. 5,26 oraz 1. Kor. 16,20.

„Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem pokoju.”

Było to przypieczętowanie wspólnych modlitw Chrześcijan. Następował on nie tylko po powszechnej modlitwie w ramach Eucharystii, ale też i w trakcie nieeucharystycznych zgromadzeń. Tradycja apostolska mówi nam, iż był to pocałunek w usta – wówczas normalny sposób przekazywania pocałunku pokoju, bez podtekstów erotycznych.

Gest pokory.

Przed świętem Paschy, Jezus, wiedząc, iż nadeszła godzina jego odejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca. A podczas wieczerzy, gdy diabeł wzbudził w sercu Judasza, syna Szymona Iskarioty, zamysł wydania go, wiedząc, iż Ojciec wszystko dał mu w ręce i że od Boga wyszedł i do Boga odchodzi, wstał od wieczerzy, złożył szaty, a wziąwszy prześcieradło, przepasał się. Potem nalał wody do misy i począł umywać nogi uczniów i wycierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł też do Szymona Piotra, który mu rzekł: Panie, Ty miałbyś umywać moje nogi? Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Co Ja czynię, ty nie wiesz teraz, ale się potem dowiesz. Rzecze mu Piotr: Przenigdy nie będziesz umywał nóg moich! Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał działu ze mną. Rzecze mu Szymon Piotr: Panie, nie tylko nogi moje, lecz i ręce, i głowę. Rzecze mu Jezus: Kto jest umyty, nie ma potrzeby myć się, chyba tylko nogi, bo czysty jest cały. I wy czyści jesteście, lecz nie wszyscy. Wiedział bowiem, kto go ma wydać; dlatego rzekł: Nie wszyscy jesteście czyści. Gdy więc umył nogi ich i przywdział szaty swoje, i znów usiadł, rzekł do nich: Czy wiecie, co wam uczyniłem? Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i słusznie mówicie, bo jestem nim. Jeśli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy winniście sobie nawzajem umywać nogi. Albowiem dałem wam przykład, byście i wy czynili, jak Ja wam uczyniłem. Jana 13,1-15

Gest oznacza postawę pokory, służby i miłości jaką powinni cechować się uczniowie Jezusa Chrystusa. Praktyka umywania nóg wspomniana jest również m.in. w 1. Tm 5,10. Niestety niewiele wspólnot chrześcijańskich ją praktykuje.

 

Druga śmierć Jezusa Chrystusa.

Mało którzy chrześcijanie rozumieją istotę śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Prześledźcie uważnie i przeanalizujcie jeszcze raz fragmenty Nowego Testamentu odnoszące się do tego tematu, gdy już przeczytacie ten mój wpis.

Jezus poci się krwią ze stresu. Jezus woła do Boga, dlaczego Go opuścił. Umiera szybko i wielkim bólem. Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie. Hasłowo i skrótowo przypominam te kwestie, by uzmysłowić, którą Chrystus pokonał śmierć i którą śmiercią umarł.

Otóż Jezus Chrystus na Krzyżu umarł śmiercią drugą. Wieczną śmiercią. Doświadczył ciemności, nicości i wiecznego oddzielenia od Boga oraz bólu z tymże stanem związanego.

Jest to ogromna i poruszająca Prawda, jakże przez niewielu Chrześcijan rozumiana i dostrzegana.

Tylko i wyłącznie ów druga śmierć Chrystusa Jezusa zbawia nas od grzechów. Pierwszą śmiercią, jak wiemy, pomrzemy wszyscy, ale drugą śmiercią już nie, gdyż to odeń wybawił nas nasz Pan.

Reformacja w oparciu o Pismo Święte.

Koniecznością w chrześcijańskim Kościele jest nieustanna reformacja w oparciu o niezmienne Słowo Boże. Tradycja Kościoła, która nie jest źródłem wiary, winna być poddawana nieustannej rewizji w oparciu o Biblię. Niezbędne jest także, by Kościół badał życie i zwyczaje pierwszych chrześcijan – na ile to tylko możliwe – i w oparciu o poznane fakty oraz Pismo Święte wdrażał ów reformację w czyn. Bez tego nie będzie on odpowiadał na wyzwania i potrzeby nowych czasów oraz stanie się martwy duchowo i cieleśnie.